Keuzes, Rubens en rollators

Na de introductie dag op dinsdag drie maart, was het thuiskomen na een lange tijd ronddwalen. Maandenlang op de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht gezeten maar mijn plek en mijn zekerheid had ik nog steeds niet gevonden. De ene maand rolt over in de andere, en voor je het weet schrijf je je eerste ondernemingsplan, loop je stage en is het jaar al weer bijna voorbij.
Gelukkig werd het mij steeds duidelijk dat ik toch wel een goede keuze heb gemaakt, cultureel ondernemerschap is mijn doel mijn ding mijn inspiratie. Maar van het ene vraagstuk val je in het andere, en voor je het weet moet je een keuze maken binnen je gekozen keuze…dus. Fashion, beeldende kunst, visuele communicatie, productdesign, atelier, brancheorganisaties, broedplaatsen interieur of musea. Weer geen makkelijke keuze helaas.
Daarom besloot ik naar aanleiding van de les over kunstgeschiedenis waar Rubens aanbod kwam, maar eens een bezoekje te brengen aan de grootmeester zelf. Er was tenslotte een tentoonstelling over Rubens en zijn rivalen in het Hermitage.
Vijftien euro moest je dokken, dus besloot ik er maar meteen een museum jaarkaart verlenging van te maken.
De rust die in de Hermitage hangt is zoals de rust moet zijn in een serieus museum. Een museum voor serieuze kunst, maar ook met een serieus oud publiek. De gemiddelde leeftijd was toch zeker 40 plus, en ik als 19 jarige viel dan ook behoorlijk op. Maar gezegd moet worden, het was prachtig. De kleuren de verhalen de romantiek. Al snel raakte ik aan de praat met een kunstliefhebber, over de diepere betekenis van het schilderij. Zo geboeid als dat ik was door de tentoonstelling, zoveel vraagtekens had ik bij de toekomst van de ouderwetse tentoonstelling. Waarom zou iemand van mijn leeftijd 15 euro betalen voor een tentoonstelling als deze? Alleen de liefhebbers? Ik weet het niet, maar zolang als dat ik met de oudjes naar een kunstwerk mag staren ben ik blij, maar moet ik hier mijn keuze op baseren? Wie weet.