FINAL

Final blog, final project, final day,

De zon begint te zakken, de temperatuur begint te dalen en de stadsparken stromen leeg.

De afgelopen weken is mijn zoektocht breder geweest dan mijn blog laat zien. Verschillende vragen passeren dagelijks mijn gedachten gang. Waarom maken we kunst voor iedereen? Waarom moet kunst maatschappelijk bewust zijn? Wat is sociale kunst? 

Er is wel degelijk een bepaalde afkeer te voelen ten opzichte de term ‘broedplaats’. Er moet altijd gecreëerd worden voor het maatschappelijk belang. Daar zijn veel kunstenaars het niet altijd mee eens.

Één van de redenen dat kunst tegenwoordig toegankelijk moet zijn, is de rol van subsidie gelden. De financiële potjes die worden opengetrokken voor deze projecten zijn voor een gedeelte welzijn potjes. Dus kunst moet bijdragen aan het welzijn van de leefomgeving.

Maar soms zette al deze vraagstukken zette mij ertoe dat ik meer op het social media netwerk facebook bevond, dan werkelijk zelf veel broedplaatsen bezocht. Zo kwam het idee in mij op om een eigen broedplaats te creëren.

Zo sociaal mogelijk en voor iedereen toegankelijk, onafhankelijk van overheidsgeld en locatie. Maar waar is iedereen? En hoe bereik je iedereen? Daar is maar één antwoord op. Facebook. Een online broedplaats, waar men zijn of haar probleem (vraagstuk) kan posten. Op zoek naar andere creatieveilingen die wellicht een antwoord hebben op het vraagstuk. Door middel van creatieve oplossingen. Zo is het maatschappelijk doel van een broedplaats terug te vinden op een page van Facebook.

Nog steeds ben ik voorstander, van het creatief gebruik van leegstaande panden. Maar gebuik deze panden als basis voor creatief ondernemers.

Bijvoorbeeld voor het team achter www.facebook.com/DrukVat  

Logo DrukVat

An exhibition i like

Twee weken terug ben ik naar Cantus Firmus geweest. Een expositie ruimte in de Reguliersdwarsstraat. Een prachtige expositie ruimte in één van de meest toeristische straten van Amsterdam.  Een expositie, met fotografie, beeldende kust en elektronische installaties. Totaal onbegrijpelijke kunst. Maar het gevolg was dat we als bezoekers met elkaar gesprekken aangingen over de expositie. Ik raakte al snel aan de praat met een meisje uit Nieuw Zeeland die al een tijd aan het rondreizen was in Europa. We hadden een gesprek over de 15 computer schermen die opgesteld stonden in de ruime. We kwamen tot de conclusie dat de nut van een computer totaal nutteloos kan zijn als je het in een andere context plaats.

Zo werd de onbegrijpelijke expositie,  een sociale expositie. Zonder dat dit label aan deze expositie vastgeplakt zat. Het was sociaal maar dat hoeft er niet altijd bij gezegd te worden. En zeker niet geforceerd voorgeschoteld.

I continue my search for social art.

My search for social design

Zoals je in mijn vorige blog kon lezen, ben ik redelijk kritisch over de term ‘social design’. Na een klein onderzoekje over de mening van mensen om mij heen, ben ik er achter gekomen dat ik hierin niet te enige ben. Men weet niet wat het begrip in houdt laat staan wat de waarde ervan zou moeten zijn.

Veel kunstenaars maken kunst op twee fronten, hun eigen autonome kunst en kunst ter expositie en met een doel.

Vorige week heb ik voor mijn stage een winkel geopend. Ter promotie heb ik een goede vriend gevraagd of hij de ramen kon betekenen. Hij maakt deel uit van een art-collective Chaotic Basterds. Zij houden zich vooral bezig met grafisch design. Ontwerp van flyers, muurschilderingen en product ontwerp. Ze plaatsen hun kunst openbare ruimtes, bijvoorbeeld in clubs en horeca.

We begrijpen zijn kunst. En hij deelt het met iedereen die het wil zien. Social art. Duidelijk. 

Broedplaatsen, social design en interactieve kunst?

#Broedplaatsen, social design en interactieve kunst#

Afgelopen dinsdag zijn we met de VADM’ers van jaar één naar het Utrechts manifest geweest. Een biënnale voor social-design. Een oud student vertelde vol passie over haar werkplek. Trots als ze was dat deze expositie alweer voor de vierde keer georganiseerd werd.

Maar soms kan iemand nog zo gepassioneerd vertellen, de boodschap wilde niet helemaal tot mij doordringen. Social design….wat? Is het nou een broedplaats ja of nee? Geen geld maar toch een uurloon van tien euro kunnen aanbieden?

Maargoed, keurig vroeg ze aan ons of we nog vragen hadden, en ik hield stijf mijn mond dicht. De presentatie moet nog even op mij inwerken.

Dus toen ben ik zelf maar aan de slag gegaan en de antwoorden gezocht op vragen die nog onbeantwoord in mijn hoofd rond dwaalden.

Vraag 1# Wat is social design? Volgens mijn grote vriend de online encyclopedie:

Within the design world, social design is sometimes defined as a design process that contributes to improving human well-being and livelihood.

Ik kan vanuit eigen ervaring spreken dat dit de toverwoorden zijn voor een broedplaats: Contribute to human live being . Volgens een docente van de HKU, is dit een ‘nieuwe’ toevoeging die van groot belang is bij de broedplaatsen van 2012. Ik beaam dit ook zeker, het is van belang dat broedplaatsen interactie zoeken met de omgeving, het mes moet aan twee kanten snijden. De gemeente investeert in broedplaatsen maar het moet positieve invloed hebben op de leefomgeving van buurtbewoners. Duidelijk. Maar wat is nou eigenlijk zo ‘social’ aan de (kunst) design (geheel onduidelijk wat het verschil is…kom ik later op terug) van het Utrechts manifest? Ingewikkelde installaties, met een uitleg van lettertype 9 en een QR code. Kunnen we eigenlijk nog spreken van interactieve kunst? Als er al zoveel stappen zijn om social design uberhaupt te snappen. Laat staan dat je zonder smart-phone, niet veel ‘smarter’ wordt, en de dieper liggende gedachte heel erg op de oppervlakte blijft liggen.

Er rest mij nog één vraag. Waarom niet gewoon een biënnale voor simpel social design. Dan begrijpen we het allemaal, wel zo goed voor het maatschappelijk belang. 

cloudy day in amsterdam

Amsterdam-based Berndnaut Smilde created these wonderful cloud creations with a combination of smoke, moisture, and dramatic lighting. His work experiments with the concept of “the physical presence of transitional spaces”. Wonderful.

A Fair Concept

Een mooi voorbeeld van een modewinkel, die op een vernieuwende en bewuste wijze te werk gaat. Niet alles is 100% eco of 100% fairtade, maar zoveel mogelijk wel. Naast mooie kleding verkoopt Charlie and Mary ook accessoires, boeken en kunst.
Een klein winkeltje te midden van de Pijp in Amsterdam. Nu loop ik inmiddels de deur plat bij deze winkel, omdat ik bezig ben met de opening van Beter en Leuk 2.0 , die zich gaat vestigen achter in de zaak van Charlie and Mary,  En beter en leuk is weer een ontbijt/lunch restaurantje die zoveel mogelijk bio producten gebruikt. Of producten gebruikt die uit een goed hart komen.
Twee bedrijven die allebei met bewustzijn ondernemen. Een passende combinatie: eerst op een bewuste manier omgaan met het milieu en welzijn tijdens het shoppen, en daarna een gezonde lunch bij Beter en Leuk.
A fair concept.

Nowhere, pARTi en hotmamahot op jeugdland!

Afgelopen zaterdag was de opening van jeugdland. Een plek waar jongeren van 5 tot 15 hutten kunnen bouwen. Een braakliggend stuk grond in het Flevopark (Amsterdam Oost) wat nu al jaren onder het toezicht valt van stadsdeel Amsterdam-Oost.

Een jaar geleden heeft mijn stage plek Nowhere, een pitch gewonnen om daar de renovatie te mogen organiseren. Omdat ik daar dus stage liep was ik nauw betrokken met het project. De renovatie had te maken met de herindeling van het terrein en daarnaast gaat Nowhere ook workshops organiseren op woensdag en zaterdag (workshop: skelter bouwen/tuinieren/hutten bouwen).

Het gebouw dat op het terrein staat is al jaren niet meer opgeknapt, en heeft meer weg van de kantine van een bejaardentehuis.

Het verhaal gaat duidelijk alle kanten op. Want om het nog ingewikkelder te maken was ik met dit project ook nog verbonden doordat ik deel uitmaak van pARTi art Collective.

Een kunstenaar collectief die heel breed aan verschillende creatieve projecten werkt. Nu was onze opdracht om de openbare ruimte van Jeugdland te renoveren.

Met meters kunstgras en liters schoolbord verf gingen we te werk. In vier dagen hadden we de hele locatie omgetoverd tot een  leuke plek voor kinderen, maar ook voor hun ouders om lekker een kopje koffie te komen drinken.

Een project voor kinderen, door pARTi en Nowhere en catering van mij en Hotmamahot.

De opening was heel geslaagd, het was tof om te zien dat zowel kinderen van de Indische buurt (multi-culti buurt) aanwezig waren, als kinderen van de (wittere buurt) watergraafsmeer). Een mengelsmoes van leeftijden en culturen, een plek waar kinderen gratis kunnen bouwen en knutselen, en voor een prikkie een workshop kunnen volgen.

Een broedplaats van verschillende culturele instellingen. Ik denk dat het zeker interessant is om deze plek wellicht ook voor ouder publiek openbaar te maken, door er bijvoorbeeld creatieve diners te organiseren. Of om bijvoorbeeld kunstenaars te vragen om muren en ramen te beschilderen . Het is een prachtige locatie aan het water naast een prachtig wild park  twintig minuten verwijderd van het centrum. Weer een mooi voorbeeld, van een project, in samenwerking van meerdere organisaties. Met ontelbaar mogelijkheden voor de toekomst!

Maandag 23 april,

De zon scheen in Amsterdam. Vanaf de dam schalde het geluid van de kermis. Een gigantisch reuzenrad gevuld met dronken toeristen. Op de Nieuwmarkt is een vriendin van mij aan het opbouwen voor de Aprilfeesten. Een jaarlijks festival, waarin opkomend talent en bestaande bandjes optreden. Veel bier en veel gezelligheid. Met als centrale attracties de fameuze zweefmolen en het mini reuzenrad.

Niet ver van het timmeren en zwetende opbouwers vandaan staat de Oude kerk. Een prachtige kerk weliswaar te midden van het Red light district.

De contrasten moeten er zijn . Want binnen in de oude kerk, is op dit moment de collectie van world press photos van 2012 te zien. Indrukwekkend om de foto’s in zo’n mooie kerk te zien. Een collectie van de gruwelijke daden van Andre Breivik tot de tsunami in Japan. Maar naast actuele gebeurtenissen, zijn er ook prachtige persoonlijke profielen vastgelegd. Veel foto’s die we allemaal kennen, maar ook schokkende beelden waarvan je nooit dacht dat het bestond.

New York Times in het FOAM

Eye film institute

Amstedam heeft er weer een prachtige culturele hotspot bij, het EYE filminstituut.
Alleen al op het gebied van architectuur is dit een parel van een gebouw.
Vanaf bepaalde punten in het gebouw lijken de bezoeker over het 'IJ' te lopen.
Maar naast de indrukwekkende architectuur, draait het hier allemaal om film in de breedste zin van het woord. Er zijn exposities, er is een film-winkel, daarnaast zijn er vier bioscoopzalen die al vroeg in de dag de meest uiteenlopende film genres afspelen.
Ik bezocht de film 'snackbar' een semi-documentaire film over Marokkaanse hangjongeren.
Op dit moment draaien er films van onder andere : Charlie Chaplin, Martin Scorsese, Paul Verhoeven en Stanley Kubrick.

Ik vind het bijzonder hoe verschillende elementen zich samenvoegen zowel horeca, bioscoop, museum, sales en architectuur.
Het lijkt mij echt een geweldige baan om ooit aan zulke projecten een bijdrage te kunnen leveren.

Het is vandaag maandag

Het is maandag, en ik kijk 'beginners' in bed.
Een film over een man wiens vader homo is en een jongere vriend heeft.
Verlieft wordt hij op een Frans meisje.
Hij heeft een hondje die bang is om alleen thuis te blijven.
Hij maakt tekeningen van verdrietige gezichten.
Een film gemaakt door Mike Mills
Hij is een kunstenaar.
Met beeld en geluid
Visual art and design, dus ook deze vorm van kunst valt in mijn ogen binnen ons werkvlak
Door zijn trailer met een kunstproject te laten zien, zijn de raakvlakken duidelijk zichtbaar.
Allebei kunst.
Dat dan weer wel.

http://mikemillsweb.com/filmandvideo_paperboys.html

Keuzes, Rubens en rollators

Na de introductie dag op dinsdag drie maart, was het thuiskomen na een lange tijd ronddwalen. Maandenlang op de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht gezeten maar mijn plek en mijn zekerheid had ik nog steeds niet gevonden. De ene maand rolt over in de andere, en voor je het weet schrijf je je eerste ondernemingsplan, loop je stage en is het jaar al weer bijna voorbij.
Gelukkig werd het mij steeds duidelijk dat ik toch wel een goede keuze heb gemaakt, cultureel ondernemerschap is mijn doel mijn ding mijn inspiratie. Maar van het ene vraagstuk val je in het andere, en voor je het weet moet je een keuze maken binnen je gekozen keuze…dus. Fashion, beeldende kunst, visuele communicatie, productdesign, atelier, brancheorganisaties, broedplaatsen interieur of musea. Weer geen makkelijke keuze helaas.
Daarom besloot ik naar aanleiding van de les over kunstgeschiedenis waar Rubens aanbod kwam, maar eens een bezoekje te brengen aan de grootmeester zelf. Er was tenslotte een tentoonstelling over Rubens en zijn rivalen in het Hermitage.
Vijftien euro moest je dokken, dus besloot ik er maar meteen een museum jaarkaart verlenging van te maken.
De rust die in de Hermitage hangt is zoals de rust moet zijn in een serieus museum. Een museum voor serieuze kunst, maar ook met een serieus oud publiek. De gemiddelde leeftijd was toch zeker 40 plus, en ik als 19 jarige viel dan ook behoorlijk op. Maar gezegd moet worden, het was prachtig. De kleuren de verhalen de romantiek. Al snel raakte ik aan de praat met een kunstliefhebber, over de diepere betekenis van het schilderij. Zo geboeid als dat ik was door de tentoonstelling, zoveel vraagtekens had ik bij de toekomst van de ouderwetse tentoonstelling. Waarom zou iemand van mijn leeftijd 15 euro betalen voor een tentoonstelling als deze? Alleen de liefhebbers? Ik weet het niet, maar zolang als dat ik met de oudjes naar een kunstwerk mag staren ben ik blij, maar moet ik hier mijn keuze op baseren? Wie weet.